 |
 |
|
| همصدای بی صدا |
|
یادش بخیر ... یه زمانی این شعرو خیلی میخوندم .
------------------------------------------------- من و تو با تنی خسته توی گلدون شکسته گل عاشقی رو کاشتيم وقتی که حرفی نداشتيم توی گلدون شکسته تا به کی بايد بمونيم غم نشسته سر رامون قصه شو تا کی بخونيم تن ما تو خاك بي جون خيلي وقته كه اسيره غصه خورديم و شكستيم واسه رفتن ديگه ديره توی سرمای زمستون هیچکی اینجا فکر ما نیست اونجا خورشید و ستاره از من و از تو جدا نیست میدونم یه روز تو گلدون پای عشقمون میمیریم خورشیدو یه جای دیگه توی دستامون میگیریم میدونم پای عشقمون ميميريم .... میدونم....پای عشقمون ميميريم ... پای عشقمون میمیریم ...... ------------------------------------------------- تقدیم به کسانی که واقعا پای عشقشون میمیرن . گله و گلایه ایی نیست ٫ بی وفایی رسم عشقَ ٬ عاشقا تنها میمونن ٬ تنهایی مرام عشق
|
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و هشتم بهمن 1384ساعت 20:23 توسط آرین |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
|
| پیوندها |
|
بانوی ماه |
|
RSS
|